رشد

افراد سه دسته می شوند:

1- گروهی که گناه همه وجودشان را گرفته و هر لحظه بیشتر سقوط میکنند

2-گروهی که به خود و ایمانشان راضی اند و هیچ تلاشی برای زیاد کردن آن نمی کنند

3- گروهی که پیوسته درحال رشدند

دربین این گروه ها فقط گروه 3 نجات شان تضمین است. گروه اول کسانی هستند که در حال«خسران» هستند ومثل کسی هستند که اول 10000 تومان پول داشته ولی الان بدهکار است. اینها کسانی اند که خداوند درباره شان در سوره عصر گفته: «ان الانسان لَفی خُسر .....»

گروه دو در حال تلاشند تا فقط ایمانشان را نگه دارند و اصلا میلی به رشد ندارند درحالی که احادیث زیادی داریم که امروز باید از دیروز بهتر باشد و فردا هم بهتر از امروز مثل:

الإمامُ الكاظمُ عليه السلام : مَنِ استَوى يَوماهُ فهُو مَغبونٌ ، و مَن كانَ آخِرُ يَومَيهِ شَرَّهُما فهُو مَلعونٌ ، و مَن لم يَعرِفِ الزِّيادَةَ في نفسِهِ فهُو في نُقصانٍ ، و مَن كانَ إلى النُّقصانِ فالمَوتُ خَيرٌ لَهُ مِنَ الحياةِ .

راه سعادت بی نهایت است و راه شقاوت هم بی نهایت. وهرکس که دراین سبل قدم می گذارد تا آخرش را می رود پس چه شه بعضی از مردم که هیچ حسی دربرابر زیاد کردن ایمانشان ندارند؟

پیامبر گرامی اسلام(ص) که خود بالاترین فرد در نزدیکی با خدا بود پیوسته تلاش می کرد تا خدا را بهتر بشناسد.

یعنی ما (نعوذبالله) از پیامبر بالاتریم که همینجا نشستیم و هیچ کاری نمی کنیم؟!!

برچسبها: عبودیت , رشد

عبودیت...